واریکوسل یکی از شایع ترین بیماری هایی است که امروزه شاهد رشد فراگیر آن در میان اکثر مردان جامعه هستیم. با توجه به روش های تشخیص بیماری واریکوسل که امروزه در کلینیک های تخصصی توسط پزشکان به کار گرفته می شود خوشبختانه می توان به راحتی روند درمانی واریکوسل را پیش رو گرفت. شروع ارزیابی و بررسی نمودن واریکوسل توسط یک پزشک نیاز به یک اتاق و محیط مناسب و آرام و معاینه های سیستماتیک دارد. یک محیط گرم و راحت برای بیمار، ایده آل است تا اجازه دهد پوست اسکروتال آرام و ریلکس باشد. درجه حرارت سرد و اضطراب بیمار می تواند سبب تنگی و جمع شدگی اسکروتوم شده و در نهایت از شناسایی واریکوسل جلوگیری کند.

تشخیص واریکوسل با معاینات فیزیکی و تکنیک والسالوا

به طور معمول برای تشخیص بیماری واریکوسل ابتدا پزشک یکسری معاینات فیزیکی انجام می دهد و این ممکن است یک توده غیرمعمول بالاتر از بیضه فرد را نشان دهد که مانند کیسه ای پر از کرم باشد. اولویت پزشک برای انجام اولین معاینه در موقعیت ایستاده، هم با انجام و هم بدون انجام مانور های Valsalva (پزشک از شما  می خواهد كه بایستید و نفسی عمیق بكشد و آن را کم کم كاهش دهید) می باشد. معاینه بعدی در حالت خوابیده تکرار می شود تا با توجه به کاهش فشار ورید های انقباضی نیز ارزیابی شود. اگر واریکوسل به اندازه کافی بزرگ باشد، پزشک شما قادر خواهد بود تا آن را احساس کند و اگر واریكوسل خفیف داشته باشید، با اجرای روش های ذکر شده می توانید به پزشک خود کمک کنید تا بزرگ شدن غده های رگ ها را تشخیص دهد.

در صورت عدم تشخیص واریکوسل با معاینات فیزیکی از چه روش هایی استفاده می شود؟

اگر معاینه فیزیکی برای شناسایی واریکوسل غیر قابل حل باشد و به نتیجه واضحی منجر نشود، ممکن است دکتر شما یک سونوگرافی اسکروتوم را سفارش دهد. این تست که با استفاده از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصاویر دقیق از ساختار ها در داخل بدن شما می تواند مورد استفاده قرار گیرد، موجب می شود تا اطمینان حاصل شود چرا که نشانه دیگری برای مشاهده علائم واریکوسل وجود ندارد. در موارد خاص، ممکن است تصویربرداری بیشتر برای جلوگیری از بروز علائم و عوارض دیگر واریکوسل توصیه شود.
بررسی تکامل و کاربرد روش های مختلف تشخیص واریکوسل با روش های ونوگرافی، اسکینتیگرافی، و ترموگرافی و نقش آنها در ارزیابی بیمار واریکوسل نیز امکان پذیر است. برخی از این روش ها توسط روش های کمتر تهاجمی و آسان تر انجام شده تشخیص داده شده است، به ویژه سونوگرافی و بررسی داپلر اسکروتوم. پیشرفت در تصویربرداری با سونوگرافی و تشدید مغناطیسی، توانایی گسترش نقش تصویربرداری را فراتر از تایید تصویر و مشخص کردن واریکوسل می داند. توانایی شناسایی شاخص های اولیه اختلال عملکرد بیضه بر اساس یافته های تصویربرداری ممکن است پیامدهایی مثبت برای مدیریت ابتلا به واریکوسل را در آینده داشته باشد.

معرفی روش های رادیوگرافی به شدت توانایی تشخیص یا تایید حضور واریکوسل را بهبود می بخشد. فراموش نکنید که استفاده از تصویربرداری در واریکوسل بالقوه برای تکامل است. سونوگرافی به عنوان یک معیار واقعی برای معاینه بالینی به دلیل ویژگی های ارزان و گسترده آن انتخاب شده است. معمولا از سونوگرافی اسکروتال برای شرایطی که معاینه فیزیکی غیرقابل قبول است، مانند بیماران با عضلات بدن بزرگ یا پوست ضخیم که مانع بررسی دقیق آن می شوند، اختصاص داده شده است. استفاده گسترده از سونوگرافی اسکروتال، نقش مهمی در افزایش تشخیص واریکوسل زیر بالینی داشته است.